ABDÜLLATİF KARAMÂNÎ
Türk ahlâkçısı.
Türk ahlâkçısı.
Tasavvufî mahiyetteki telif ve tercüme eserleriyle tanınan son devir Osmanlı edibi ve devlet adamı.
Tanrı’nın varlığını ve âlemin ilk sebebi olduğunu kabul etmekle birlikte akla dayalı bir tabii din anlayışı çerçevesinde nübüvveti şüphe ile karşılayan veya inkâr eden felsefî ekolün adı.
Adudüddin el-Îcî’nin (ö. 756/1355) ahlâkla ilgili Arapça risâlesi.
M. Şemsettin Günaltay’ın (ö. 1961) Allah’ın varlığını ispat için kullanılan çeşitli delillerle ruh konusundaki muhtelif nazariyelere dair eseri.
Başkalarının sahip olduğu imkânları kıskanmadan aynı şeyleri elde etme arzusu anlamında ahlâk terimi.